کاش بزرگ نمی شدم ...کاش هنوز همان دخترکی بودم که عصر ها عروسکم را زیر درخت توت میبردم و موهایش را شانه میکرد...ای کاش هنوز میتوانستم عروسکم را روی پاهایم بخوابانم و برایش ترانه ی لالا یی بخوانم ........

کاش دو بال بزرگ داشتم تا از امروز به دیروز سفر کنم تا شاید لحظه ای خوش در کنار مرداب آرزوهاییم داشته باشم و باور کنم که زندگی شیرین است.... باور کنم که میشود با خاطرات دیروز امروز را سپری کرد ....و باور کنم که خاطرات کودکی هنوز با من است و تا فردایی دیگر با من خواهد بود

من دلم تنگ شده ....دلم برای روزهای کودکی...دلم برهی عرسک مو بلندم تنگ شده....دلم برای دست های پینه بسته ی پدر بزرگ تنگ شده همان دستانی که موهایم را ناز میکرد و روز و شب دانه های تسبیح را با انگشتانش نوازش میداد......دلم برای عکس مادر بزرگ که سالها روز تاقچه مانده بود تنگ شده.....

امروز پرم....پرم از همه ی دلتنگی ها ...پرم از دردهایی که فریاد میکشند و بلند میگوییند که آنها هم روزهای کودکی را میخواهند

کاش امروز آن عروسک مو بلند را داشتم ...کاش هنوز در حیاط خانه مان درخت توت بود...کاش مادر بزرگ هنوز زنده بود ...وکاش میان من و پدر بزرگ به وسعت همه ی خاطره ها فاصله نبود........

                          گاهی اوقات که به روز های کودکی فکر میکنم با خود میگویم:

                                           "  چه میشد اگر هنوز کودک بودم؟؟؟؟؟؟ "